Maddox

Moje prawdziwe imię brzmi Maddox. Pochodzę z czasów, gdy ludzie jeszcze nie zapisywali swych imion, ani urodzin. Kiedy bóstwa nie były zapomniane. Kiedy każdy dzień był walką o przetrwanie. Kiedy każdy inny człowiek był wrogiem, a za razem przyjacielem. Jedzenie było podłe, kobiety zużyte, noce mordercze. Właśnie w jedną z tych nocy bogowie zabili moich rodziców. Moim ojcem był bóg, a matką zwykła kobieta. Byłem jeszcze mały, ale z biegiem czasu uczyłem się kolejnych rzeczy, które nie jeden raz przydały mi się w przyszłości.  Zawładnąłem nocą, opanowałem sny. Umiem poruszać się jak cień w mroku nocy, zabijać nie zostawiając śladów. Lata mijały, a ja obserwowałem jak ludzie stają się coraz lepsi we wszelkich aspektach, które sobie różnie ponazywali. Poznałem wielu z ich gatunku, wielkich pisarzy, poetów, aktorów, malarzy i innych artystów. Polubiłem ich świat, wiec zacząłem się w nim obracać. A żeby to zrobić musiałem posiąść zdolność wpasowania się w ich rzeczywistość. Zajęło mi się sporo czasu, ale kiedy już miałem takie możliwości - wykorzystałem je. Zamieszkałem w mroku. Właśnie tam zamieszkałem, w mroku ulic, strachu ludzi, bajkach dla dzieci jako ten zły, podły, nikczemny. Zapominany po latach słodkiego dzieciństwa. Nikt mnie już nie szukał. Po latach wróciłem na Olimp i zostałem wojownikiem. Jedno z zadań stało się dla mnie opłakane w skutkach. Miałem bronić Pandorę i jej puszkę. Głupota młodzieńca jednak wzięła górę. Otworzyłem puszkę i razem z przyjaciółki zostaliśmy ukarani. Do duszy każdego z nas bogowie przyłączyli jednego demona. Mi przypadła Furia. A razem z nią przyszło przekleństwo Śmierci. Co noc, o północy musiałem wytrwać w agonii zasztyletowany przez przyjaciela...